ได้อ่านรวมผลงาน ของ นักเขียนสารคดีรุ่นใหม่ ตามโครงการค่ายนักเขียนสารคดี ครั้งที่ ๕ ที่รวมผลงานชนะเลิศอันดับ ๑ ไว่ในเล่ม ที่
ชื่อว่า ” บางสิ่งไม่เคยหวนกลับ ” อ่านแล้วโดนใจทุกเรื่อง โดยเฉพาะ เรื่องที่ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับที่๑ ของ นางสาวพลอยบุษรา
ภัทราพรพิสิฐ เรื่อง ” เรือเกลือ ฤาจะเหลือเพียงตำนาน ” อ่านแล้วเห็นภาพพจน์ขึ้นมาทันที เหมือนเราผู้อ่าน กำลังยืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
มองดดูเรือลากจูงเรือเกลือไปตามลำน้ำ โดยเฉพาะ คลองดาวคะนอง เห็นภาพตอนที่ นั่งรถเมล์สาย ๘๕ ผ่านตลาดดาวคะนอง ตรงจะเลี้ยว
เข้าถนนไปบางขุนเทียน จะมีลำคลองดาวคะนอง จะมองเห็นเรือเอี้ยมจุ๊น บรรทุกเกลือสีขาวบริสุทธิ์…..และยังได้กล่าวถึง เรือประเภทต่างๆ
ไว้อีกหลายชนิด อ่านมาถึงตรง เรือที่แล่นออกมาถึง คลองสุนัขหอน ผู้อ่านนึกภาพออกเลยว่า…ผู้เขียน คงได้มายืนดูที่ริมฝั่งคลองเห็นว่า
มันคดเคี้ยว ไหลไปถึงไหน เปรียบเทียบได้ดีจริงๆ กับสำนวน อืดเป็นเรือเกลือ หมายถึง ความช้าที่เรือเกลือค่อยๆแล่นไป
นั่งจินตนาการตามประโยคที่อ่านทีละตอนๆ เห็นภาพพจน์จริงๆ เหมาะสมแล้วที่ได้รางวัลชนะเลิศ…ดีใจกับคลื่นลูกใหม่…ที่เขียนให้
เห็นว่า ปัจจุบันนี้ สิ่งเก่าๆ ที่ให้ปรัชญาชีวิตเราในยุคข้อมูลข่าวสารกำลังเลือนหายไป น่าเสียดายที่เด็กบางกลุ่มไม่สนใจ….ในวิถีชีวิตเดิมๆ
สมัยที่ยังไม่มีรถไฟฟ้า..ที่ยังมีลำคลองใช้เรือวิ่งตามลำนำ สายนำที่ไหล ใสเย็นมองเห็นตัวปลา..แบบบทกลอน..ปัจจุบันไม่มีปปลาให้ดู
นอกจากในอควาเลี่ยม ลองถามเด็กๆในเมืองหลวงดูสิว่า รู้จัก สวะหรือ ผักตบชวาไหม ….อย่าว่าแต่ชื่อเรือเกลือเลย….
พออ่านเรื่อง เรือเกลือฤาจะเหลือเพียงตำนาน….จึงติดตามอ่านงานเขียนของ พลอยบุษรา ต่อมาอีกใน..31 young writers
อีกเล่มหนึ่ง รู้สึกโดนอีกแล้ว…โดนใจจริงๆเลย…ชอบมาก เรื่อง ก้าว เก้า ก้าว…อ่านแล้วโดนใจ..อย่างไรอย่างนั้นเลย…พลอยบุษรา
เขียนได้เหมือนกับเราเดินทางไปด้วยกัน ในวันที่ไปไหว้พระ ๙ วัด กับทัวร์ที่จัดไป ๙๙๙ บาทจริงๆ เหนื่อยมากเลย..สนุกก็สนุกหรอก
อยากรู้ว่าเป็นอย่างไร ต้องไปทัวร์ ๙วัด แล้วค่อยมาอ่านเรื่อง….ก้าว เก้า ก้าว….ของ พลอยบุษรา…เขาเก็บความรู้สึกของคนไปไหว้พระ
๙ วัด กับธุรกิจทัวร์ ได้เด็ดจริง ๆ…..ถ้าอยากได้อารมณ์ต้องไปอ่านเอง……………